Zalanie mieszkania to sytuacja, w której liczy się każda godzina. Niezależnie od tego, czy przyczyną była pęknięta rura, przepełniona pralka czy awaria instalacji u sąsiada z góry — woda, która przedostała się do ścian, podłóg i mebli, nie wyparuje sama. Bez odpowiedniego działania w ciągu kilku dni pojawi się pleśń, a koszty remontu wzrosną wielokrotnie.
Dom z własnym ujęciem wody albo z przyłączem o słabym ciśnieniu prędzej czy później dostaje pompę. Do tego momentu wszystko jest proste. Schody zaczynają się wtedy, gdy trzeba pogodzić pracę pompy z instalacją prowadzoną w posadzce, której po wylaniu nikt już nie poprawi. Pompa pracuje cyklicznie i za każdym razem wprowadza do instalacji skok ciśnienia. Instalacja zalana w betonie nie ma jak tego zamortyzować. Jeśli nikt o tym nie pomyślał na etapie projektu, po kilku miesiącach zaczynają się stuki w podłodze, a po kilku latach przecieki w miejscach, gdzie naprężenie było największe.
Zaparowanie okna nie zawsze oznacza usterkę. Jednak jeśli szyba paruje między szybami, a wilgoci nie da się zetrzeć z żadnej strony, problem najczęściej dotyczy rozszczelnienia pakietu szybowego. Trwałym rozwiązaniem jest wtedy wymiana zespolonego pakietu szyb, ale zwykle nie trzeba wymieniać całego okna. Wiele zależy od stanu ramy, skrzydła i konstrukcji przeszklenia.
Parapet zewnętrzny bez spadku najczęściej zdradza się wodą zalegającą po deszczu, zaciekami na elewacji oraz wilgocią w okolicy ramy okiennej. Jeśli woda nie odpływa w kierunku zewnętrznej krawędzi, może przedostawać się do połączeń montażowych. Jednak sama kałuża nie przesądza jeszcze o przyczynie problemu. Trzeba sprawdzić nachylenie powierzchni, stan zakończeń bocznych i działanie kapinosa.
Woda pojawiająca się na wewnętrznym parapecie podczas deszczu nie oznacza od razu, że całe okno nadaje się do wymiany. Najczęściej trzeba sprawdzić odwodnienie ramy, uszczelki i docisk skrzydła, połączenie zewnętrznego parapetu z oknem oraz szczelność styku ramy z murem. Ważne jest przede wszystkim miejsce, w którym pojawia się pierwsza kropla. Jeżeli woda na parapecie po deszczu występuje wyłącznie podczas opadów, zwłaszcza przy wietrze, bardziej prawdopodobny jest przeciek niż zwykłe skraplanie pary na szybie. Nie warto jednak zaczynać od nakładania silikonu na wszystkie widoczne szczeliny. Można w ten sposób zamaskować prawdziwe źródło problemu, a nawet zablokować odpływ wody z profilu okiennego.
Gdy okno opada i ociera o ramę, najczęściej nie trzeba od razu wymieniać zawiasów ani całych okuć. Jeżeli elementy są kompletne i nie mają wyraźnych luzów, zwykle wystarcza niewielka korekta wysokości lub bocznego położenia skrzydła. Najważniejsze jest jednak ustalenie, w którym miejscu okno zaczyna haczyć. Nie należy zaczynać od regulowania rolek odpowiedzialnych za docisk uszczelki. Nie zmieniają one prawidłowo geometrii całego skrzydła. Najpierw trzeba wyregulować jego położenie, a dopiero później oceniać docisk.
Jeśli okno nie domyka się w górnym rogu, nie warto od razu zwiększać docisku rolek ani kręcić wszystkimi śrubami regulacyjnymi. Najpierw trzeba sprawdzić, czy skrzydło fizycznie uderza o ramę, czy tylko nie dociska uszczelki. To dwa różne problemy. Najczęściej przyczyną jest niewielkie przesunięcie lub opadnięcie skrzydła, nieprawidłowa praca górnego elementu okucia albo kolizja zaczepu z rolką ryglującą. Regulację warto wykonywać małymi krokami i po każdej zmianie ponownie sprawdzać zamykanie okna.
Jeżeli wieje od okna mimo nowej uszczelki, nie oznacza to automatycznie, że kolejna wymiana gumy rozwiąże problem. Bardzo często przyczyną okazuje się zbyt mały lub nierówny docisk skrzydła, jego nieprawidłowe ustawienie albo nieszczelność pomiędzy ramą okna a murem. Najpierw trzeba więc znaleźć dokładne miejsce, z którego napływa powietrze. Dopiero później można zdecydować, czy potrzebna jest regulacja, poprawienie uszczelki, czy naprawa połączenia montażowego.
Pergola, która lekko pracuje przy mocniejszym nacisku, nie zawsze jest wadliwa. Jeżeli jednak wyraźnie przechyla się na boki, skrzypi na połączeniach albo jej górna część przesuwa się względem słupów, warto zareagować, zanim luzy zaczną się powiększać. Jeśli pergola się chwieje, bardzo często pomaga dodanie ukośnych zastrzałów pomiędzy słupami a belkami górnymi. Nie powinno się jednak zaczynać od ich przykręcania. Najpierw trzeba sprawdzić kotwy, pion słupów oraz połączenia słup–belka, ponieważ zastrzał nie naprawi wyrwanej kotwy ani spróchniałego drewna.
Przy lekkiej, niewielkiej altanie bloczki betonowe mogą być wystarczającym fundamentem, jeśli grunt jest stabilny, przepuszczalny i dobrze przygotowany. Jeżeli jednak podłoże jest gliniaste, wilgotne, nierówne albo konstrukcja ma być cięższa i mocno narażona na wiatr, bezpieczniejszym rozwiązaniem będą punktowe stopy betonowe. Nie chodzi więc o to, że stopy są zawsze lepsze. Pod małą drewnianą altanę na dobrym podłożu wylewanie głębokich fundamentów może być niepotrzebnym wydatkiem. Problem zaczyna się wtedy, gdy bloczki ustawi się praktycznie na ziemi i oczekuje, że po kilku zimach wszystkie nadal będą znajdowały się dokładnie na tej samej wysokości.